Nilfgaard

także: Cesarstwo Nilfgaardu, Nilfgaard

Czym jest Nilfgaard

Nilfgaard, czyli Cesarstwo Nilfgaardu, to największe i najsilniejsze państwo Kontynentu, leżące na Południu, za rzeką Jarugą i górami Amell. W czasie sagi rządzi nim cesarz Emhyr var Emreis. Jego wojny z Królestwami Północy są tłem niemal całej historii Geralta i Ciri: najazd na Cintrę otwiera sagę, a pokój zawarty w Cintrze ją zamyka. Na Północy żołnierzy Cesarstwa nazywa się po prostu Czarnymi, od barwy ich zbroi.

Nazwą Nilfgaard określa się zarówno całe imperium, jak i jego stolicę nad rzeką Albą, nazywaną Miastem Złotych Wież. Dla Nordlingów, czyli mieszkańców Północy, Nilfgaard jest bezwzględnym najeźdźcą. Sam siebie przedstawia jako cywilizację, która niesie ład i postęp słabym, skłóconym królestwom.

Państwo i ludzie

Na czele Cesarstwa stoi cesarz o władzy praktycznie nieograniczonej. Istnieje senat złożony z przedstawicieli starych rodów, ale jego znaczenie jest raczej symboliczne. Poza dworem liczą się przede wszystkim wielkie rody i bogate kupiectwo. Podbite ziemie stają się prowincjami zarządzanymi przez namiestników. Część z nich, jak Ebbing czy księstwo Toussaint, zachowuje formalną niezależność, lecz robi to, czego życzy sobie stolica.

Nilfgaardczycy wyraźnie oddzielają się od mieszkańców zdobytych krain. Za prawdziwego Nilfgaardczyka uchodzi tylko ten, kto pochodzi z dawnych ziem rdzennych. Ludzie z prowincji, jak Cahir z Vicovaro, nie lubią, gdy ktoś wrzuca ich do jednego worka ze stolicą.

Wyróżnia ich też język. Mieszkańcy Cesarstwa posługują się odmianą Starszej Mowy, a imiona i nazwiska nilfgaardzkich dowódców i dworzan (Coehoorn, Vattier de Rideaux, Menno, Ardal aep Dahy) mają wyraźnie inne brzmienie niż imiona z Północy: przypominają niderlandzkie i francuskie, często z elfią partykułą „aep”, czyli „syn”.

Armia Czarnych

Siłą Cesarstwa jest liczna, zawodowa i karna armia. Żołnierze w czarnych zbrojach ze znakiem złotego słońca budzą na Północy strach, ale jej przewaga to przede wszystkim organizacja. Armia dzieli się na grupy armii, dywizje i brygady o własnych nazwach, ma rozbudowaną hierarchię oficerską i sprawne zaopatrzenie. Najwyższym znanym z sagi dowódcą jest marszałek polny Menno Coehoorn.

Równie groźny jest nilfgaardzki wywiad. Szpiedzy, agenci i skrytobójcy działają na dworach Północy na długo przed wybuchem wojny. Z tego świata wywodzi się też koroner Stefan Skellen, jeden z ludzi polujących w sadze na Ciri.

Wobec czarodziejów Cesarstwo zachowuje nieufność, której nie znają królowie Północy. Magowie służą państwu, ale nie wolno im się mieszać do polityki, a nieposłuszni muszą liczyć się z bezwzględną karą.

Historia i dynastia Emreisów

Nilfgaard zaczynał jako niewielka osada nad Albą. Przez wieki rósł, wchłaniając sąsiadów: najpierw jako republika, potem królestwo, wreszcie cesarstwo rządzone przez ród var Emreis. Kolejne ziemie włączano jako prowincje, a ich mieszkańcy wcześniej czy później stawali się poddanymi imperium.

Wiele lat przed wydarzeniami sagi Emreisowie stracili tron. Władzę przejął Uzurpator, a ojciec Emhyra, cesarz Fergus, zginął. Młodego następcę tronu czarodziej na usługach spiskowców obłożył klątwą, która każdej nocy zmieniała go w stworzenie podobne do jeża. Jako Jeż z Erlenwaldu wygnany następca tułał się po Północy, aż w Cintrze zdobył rękę księżniczki Pavetty i został ojcem Ciri. Przy pomocy Vilgefortza sfingował potem swoją śmierć, wrócił do Nilfgaardu, obalił Uzurpatora i odzyskał tron. Od tego czasu nazywają go Białym Płomieniem Tańczącym na Kurhanach Wrogów.

Wojny z Północą

Pierwsza wojna zaczyna się w 1263 roku uderzeniem na Cintrę. Po klęsce armii królowej Calanthe w dolinie Marnadal Nilfgaardczycy zdobywają i łupią stolicę. W rzezi Cintry ginie królowa, a jej wnuczka Ciri ucieka w ostatniej chwili. Armia Cesarstwa przekracza potem Jarugę i wchodzi do Sodden. Zatrzymuje ją dopiero połączona armia królów Północy wspierana przez czarodziejów w bitwie pod Sodden. Nilfgaard cofa się za rzekę, ale zatrzymuje Cintrę.

Druga wojna wybucha w 1267 roku i jest znacznie lepiej przygotowana. Poprzedza ją spisek na wyspie Thanedd, gdzie przewrót wśród czarodziejów osłabia magów Północy tuż przed atakiem. Cesarstwo podbija Lyrię i większą część Aedirn, podporządkowuje sobie Verden i Brugge, a w Dol Blathanna osadza jako marionetkę królową elfów. Wojna rozstrzyga się w marcu 1268 roku w bitwie pod Brenną, gdzie armia marszałka Coehoorna przegrywa z wojskami Północy. Wkrótce potem obie strony zawierają pokój w Cintrze.

Przez obie wojny Nilfgaard korzysta też z pomocy elfich komand Scoia’tael, które prowadzą partyzantkę na tyłach Północy. Po zawarciu pokoju Cesarstwo porzuca swoich sojuszników.

Cesarstwo a Ciri

Dla Emhyra Ciri jest jednocześnie córką i narzędziem polityki. Poluje na nią przez całą sagę, ale ukrywa przed światem, kim ona dla niego jest. Wreszcie ogłasza zaręczyny z księżniczką Cirillą z Cintry i tym małżeństwem chce związać Cintrę z Cesarstwem. W rzeczywistości na dwór trafia podstawiona dziewczyna podobna do Ciri. Gdy w „Pani Jeziora” cesarz staje wreszcie przed prawdziwą Ciri, musi zdecydować, co jest dla niego ważniejsze.

W grach i serialu

W „Wiedźminie 2: Zabójcach królów” Nilfgaard pociąga za sznurki zza kulis. To jego agenci stoją za zamachami na królów Północy, a gra kończy się kolejnym uderzeniem Cesarstwa przez Jarugę. W „Wiedźminie 3: Dzikim Gonie” trwa już otwarta wojna: Cesarstwo okupuje Temerię, a od wyborów gracza zależy, czy wygra, czy przegra z Redanią i jaki będzie los Ciri i samego Emhyra.

W serialu Netflixa atak Nilfgaardu na Cintrę jest jednym z głównych wątków pierwszego sezonu, a Cesarstwo pozostaje w nim głównym przeciwnikiem Północy.

Najczęstsze pytania

Kto rządzi Nilfgaardem? W czasie sagi cesarz Emhyr var Emreis, biologiczny ojciec Ciri, zwany Białym Płomieniem Tańczącym na Kurhanach Wrogów.

Dlaczego Nilfgaard napadł na Cintrę? Cintra leżała tuż za granicą i była furtką do dalszego marszu na Północ. Emhyrowi chodziło też o Ciri, dziedziczkę Cintry i jego córkę.

Kim są Czarni? Tak na Północy nazywa się żołnierzy nilfgaardzkich, od czarnych zbroi i płaszczy.

Jak się pisze: Nilfgaard czy Nilfgard? Poprawnie Nilfgaard, przez podwójne „a”.