Vengerberg

Czym jest Vengerberg

Vengerberg to stolica królestwa Aedirn i siedziba króla Demawenda, a zarazem miasto, od którego bierze przydomek Yennefer z Vengerbergu. W sadze Andrzeja Sapkowskiego pojawia się głównie we wspomnieniach i relacjach - w „Mieczu przeznaczenia”, „Krwi elfów” i „Czasie pogardy” - a jego największa chwila jest zarazem ostatnią: w lipcu 1267 roku miasto zostaje zdobyte i złupione przez Nilfgaard.

Miasto leży w Dolnym Aedirn, na wschód od gór Mahakam, na skrzyżowaniu szlaków handlowych. Przed wojną należało do najbogatszych i najludniejszych miast Północy. Słynęło z przemysłu - gorzelni, słodowni, tkalni i farbiarni - a wśród jego budowli wymienia się zamek królewski, pinakotekę, targ i filię banku Vivaldich.

Miasto Yennefer

Dla czytelników Vengerberg to przede wszystkim miasto Yennefer. Czarodziejka mieszka tu i prowadzi interesy - w mieście działa jej sklepik z magicznymi kremami i olejkami - a król Demawend, choć czarodziejom zasadniczo nie ufa, od czasu do czasu korzysta z jej rad.

W Vengerbergu Geralt i Yennefer spędzają razem rok. Związek kończy się po cichu: wiedźmin wyjeżdża, zostawiając tylko list, a to rozstanie jeszcze długo ciąży obojgu. W „Mieczu przeznaczenia” Yennefer odpłaca mu tą samą monetą, znikając z Aedd Gynvael po sporze Geralta z czarodziejem Istreddem - również zostawia jedynie list.

Z Vengerbergiem wiąże się też epizod z przeszłości czarodziejki, o którym dowiadujemy się w „Czasie pogardy”. W mieście wybuchł kiedyś pogrom nieludzi, a Yennefer uratowała wtedy krasnoludzką rodzinę bankierów Giancardich. Molnar Giancardi, który prowadzi bank w Gors Velen, odwdzięcza się jej przez lata, a czarodziejka korzysta z jego usług w drodze na Thanedd.

Stolica Demawenda

Demawend z Aedirn jest jednym z najaktywniejszych władców Północy w przygotowaniach do wojny z Cesarstwem. Wiosną 1267 roku jego gońcy krążą między dworami Foltesta i Wizimira - król planuje prowokację na granicy w Dol Angra, ale Nilfgaard wie o jego zamiarach i zdąża przygotować armię. Opowiada o tym początek „Czasu pogardy”.

Upadek miasta

Wojna, która wybucha latem 1267 roku, spada na Aedirn z całą siłą. Po zajęciu Lyrii i Rivii armia marszałka Menno Coehoorna rozbija wojska Demawenda i królowej Meve pod Aldersbergiem. Pozbawiony obrony Vengerberg zostaje oblężony i pada po mniej więcej tygodniu. Nilfgaardczycy, wspierani przez komanda Scoia’tael, wycinają załogę i mieszkańców - ginie około sześciu tysięcy ludzi. Ocaleli uciekają do Temerii i Redanii, doliną Pontaru i przełęczami Mahakamu, ścigani przez oddziały, które łapią zbiegów w niewolę.

W okupowanym mieście nilfgaardzka administracja każe rozebrać i wywieźć na południe gorzelnie, słodownie, tkalnie i farbiarnie - dorobek, z którego Vengerberg słynął. Demawend chroni się na wygnaniu w Redanii, a górną część jego królestwa zajmuje Kaedwen, który dogadał się z Cesarstwem.

W grach i serialu

W pierwszym „Wiedźminie” Vengerberg widnieje na mapie świata jako miasto zbudowane na elfich ruinach

• tego szczegółu nie ma u Sapkowskiego. W „Wiedźminie 2” miasto jest tylko wspominane, a w tle fabuły stoi śmierć Demawenda: w 1271 roku, już po odzyskaniu tronu, król zostaje zamordowany na swoim statku przez wiedźmina Letho, jednego z zabójców królów. Ta zbrodnia wtrąca Aedirn w chaos. W „Wiedźminie 3” Vengerberg pojawia się jedynie we wzmiankach, najczęściej w związku z Yennefer.

W serialu Netflixa przydomek Yennefer wskazuje na jej pochodzenie z Aedirn, a pierwszy sezon pokazuje jej trudne dzieciństwo, zanim trafiła do Aretuzy.

Najczęstsze pytania

Gdzie leży Vengerberg? W Aedirn, którego jest stolicą - na wschód od gór Mahakam, w Dolnym Aedirn.

Czy Yennefer pochodzi z Vengerbergu? Tak brzmi jej przydomek i tu mieszkała przed wojną. Miała w mieście dom i sklepik, a Geralt spędził z nią tu rok.

Kto rządził Vengerbergiem? Król Demawend z Aedirn, który miał tu swoją siedzibę aż do upadku miasta w 1267 roku.

Co stało się z Vengerbergiem? Latem 1267 roku, po klęsce pod Aldersbergiem, Nilfgaard oblegał i zdobył miasto, mordując około sześciu tysięcy mieszkańców i obrońców. Opisuje to „Czas pogardy”.