Giselher
Kim jest Giselher
Giselher to herszt Szczurów, bandy młodych rozbójników grasującej na pograniczu podbitym przez Nilfgaard, do której w 1267 roku przyłączyła się Ciri pod imieniem Falka. Był dezerterem i kochankiem elfki Iskry. Zginął razem z pozostałymi Szczurami z ręki łowcy nagród Leo Bonharta w osadzie Zazdrość. Występuje w trzech tomach sagi Andrzeja Sapkowskiego: od końcówki „Czasu pogardy” przez „Chrzest ognia” po „Wieżę Jaskółki”.
Sapkowski opisuje go jako wysokiego, chudego bruneta o ponurej, niemal wykrzywionej w grymasie twarzy, zmrużonych oczach i wąskiej, wysuniętej szczęce. Nosi kaftan nabijany guzami, a na głowie szkarłatną jedwabną przepaskę. Jak cała banda lubi strojność, dobre konie i broń, której nie odpina nawet do tańca.
Przeszłość
Giselher trafił do wojska, jak sam opowiadał, po pijanemu, i nie był nawet pewien, pod czyimi znakami służy - być może był to oddział władcy Geso. Po pierwszym laniu wytrzeźwiał na tyle, żeby zdezerterować, i ukrył się w lasach. Gdy Nilfgaard rozbił powstańczą konfederację na tamtejszych ziemiach, puszcze zaroiły się od zbiegów i maruderów. Giselher przystał do jednej z takich band: palili wsie, napadali na transporty i uciekali przed nilfgaardzką jazdą.
Podczas jednej z ucieczek banda zapuściła się za daleko w las zajmowany przez wolne elfy. Strzały wybiły prawie wszystkich, a Giselhera jedna z nich przyszpiliła do drzewa. Rano odnalazła go Iskra, elfka wygnana przez swoich pobratymców, dla której samotna wędrówka oznaczała niemal pewną śmierć. Uwolniła go i od tej pory wędrowali razem, a z czasem zostali kochankami.
Herszt Szczurów
Podczas wiejskiego święta Lammas w Geso Giselher i Iskra trafili na dwie inne pary podobnych do siebie wyrzutków: Kayleigha z Reefem oraz Mistle z Asse. Rozpoznali się w tłumie po strojach, koniach i bucie, a Giselher został hersztem nowej bandy. Nazwę przyjęli, bo ktoś kiedyś nazwał ich szczurami i spodobało im się to określenie.
Szczury nie przypominały zwykłych band. Zabijały częściej dla zabawy niż dla zysku, łupy rozdawały po wsiach, a chłopi w zamian ukrywali je i wysyłali pościg w złą stronę. Donosicieli banda paliła w chałupach, a obcych do siebie nie przyjmowała. Wyjątkiem stała się dziewczyna, którą Szczury uwolniły latem 1267 roku, odbijając Kayleigha z rąk łowców nagród w karczmie w Glyswen. Po kłótni w bandzie - Iskra widziała w niej dziecko, Mistle od razu wzięła ją w obronę - dziewczyna została z nimi i przyjęła imię Falka, od słowa ze Starszej Mowy oznaczającego sokoła.
Śmierć w Zazdrości
W „Chrzcie ognia” znajomy handlarz Hotspurn przynosi Szczurom dwie wieści: cesarz Emhyr ogłasza amnestię dla banitów, którzy się zgłoszą, a śladem bandy idzie Leo Bonhart. Szczury nie zamierzają się nikomu poddawać, a o łowcy, który rozbił już wcześniej inne sławne bandy, myślą z lekceważeniem. We wrześniu 1267 roku, przekonani o własnej nietykalności, jadą do Zazdrości, żeby rozprawić się z nim sami.
W „Wieży Jaskółki” Bonhart zabija całą szóstkę i obcina im głowy, by odebrać wyznaczone za nie nagrody. Oszczędza tylko Ciri, na którą ma osobne zlecenie. Ciała Szczurów zostają pochowane w Zazdrości. Po wydarzeniach w zamku Stygga Ciri wraca tam jeszcze, żeby odwiedzić groby dawnych towarzyszy.
W serialu
W serialu Netflixa Giselhera gra Ben Radcliffe. Szczury pojawiają się pod koniec trzeciego sezonu i w czwartym, a 30 października 2025 roku Netflix wydał osobny film „The Rats: A Witcher Tale” o bandzie sprzed spotkania z Ciri. Wątki filmu, w tym skok na arenę Houvenaghela i wiedźmin Brehen, to pomysły scenarzystów, nie Sapkowskiego. W grach CD Projekt RED Giselher się nie pojawia.
Najczęstsze pytania
Kim był Giselher w „Wiedźminie”? Hersztem bandy Szczurów, do której przyłączyła się Ciri jako Falka. Wcześniej był dezerterem.
Kto zabił Giselhera? Łowca nagród Leo Bonhart, w osadzie Zazdrość, razem z resztą Szczurów.
Z kim był związany Giselher? Z elfką Iskrą, która uratowała mu życie, gdy leżał przybity strzałą do drzewa.
W której książce pojawia się Giselher? Pod koniec „Czasu pogardy”, potem w „Chrzcie ognia” i „Wieży Jaskółki”, gdzie ginie.