Bitwa pod Sodden

także: Wzgórze Sodden, Czternastu ze Wzgórza, Wzgórze Czternastu, bitwa o Wzgórze Sodden

Czym była bitwa pod Sodden

Bitwa pod Sodden to w sadze Andrzeja Sapkowskiego tak naprawdę dwie bitwy stoczone w 1263 roku w Sodden, krainie nad Jarugą, podczas pierwszej wojny Północy z Nilfgaardem. Pierwszą wygrało Cesarstwo. Druga, stoczona na wzgórzu w Dolnym Sodden i nazywana bitwą o Wzgórze Sodden, zakończyła się klęską Nilfgaardu i zatrzymała jego najazd na Północ. Rozstrzygnęli ją czarodzieje, a wzgórze nazwano potem Wzgórzem Czternastu, na pamiątkę magów, którzy na nim polegli.

Pierwsza bitwa

Po rzezi Cintry armia Nilfgaardu pod wodzą marszałka Menno Coehoorna przekroczyła Jarugę i weszła do Sodden. Obrońcy Północy ponieśli ciężką klęskę i Sodden stanęło przed Cesarstwem otworem. Nic nie wskazywało na to, że cokolwiek jeszcze zatrzyma pochód Czarnych.

Wzgórze Sodden

Królestwa Północy zrozumiały, że po Sodden przyjdzie ich kolej. Redania, Temeria, Aedirn i Kaedwen, wsparte oddziałami ze Skellige, połączyły siły pod wodzą redańskiego króla Vizimira II. Po ich stronie stanęło dwudziestu dwóch czarodziejów, którymi dowodził Vilgefortz z Roggeveen.

W bitwie wzięło udział około stu tysięcy ludzi, a co najmniej trzydzieści tysięcy zginęło albo zostało okaleczonych. O wyniku zdecydowała magia. Czarodzieje, zgrupowani na płaskim szczycie wzgórza, odparli natarcie Nilfgaardu, w którego szeregach także walczyli magowie, wśród nich Fringilla Vigo. Cesarstwo poniosło całkowitą klęskę i musiało wycofać się za Jarugę, choć zachowało Cintrę.

Czternastu ze Wzgórza

Cena była straszna. Z dwudziestu dwóch czarodziejów Północy według oficjalnych źródeł poległo czternaścioro. Na wzgórzu stoi kamienny obelisk z ich imionami, a co roku w noc Belleteyn płoną tam ogniska ku pamięci poległych.

Jest w tym jednak pewien sekret. Choć grobów jest czternaście, ciał jest tylko trzynaście. Na obelisku wyryto imię Triss Merigold, a Triss przeżyła, ciężko ranna. Wśród poległych naprawdę znalazła się za to Lytta Neyd, zwana Koral, czarodziejka, którą Geralt poznał w Kerack w „Sezonie burz”. Lata wcześniej Koral miała wizję wzgórza pełnego trupów, która okazała się zapowiedzią jej własnej śmierci.

Z imion wykutych na obelisku saga podaje m.in. Axela zwanego Rabym, Atlana Kerka, Vanielle z Brugge, Dagoberta z Vole, Lawdbora z Murivel, Gorazda i Yoëla Grethena z Carreras. Kilku z nich Geralt znał osobiście: Gorazd proponował mu kiedyś sto marek za zbadanie wiedźmińskich oczu i tysiąc za sekcję jego zwłok po śmierci, a Lawdbor oszukiwał w kości, poruszając je telekinezą.

Sam obelisk, szeroki u podstawy na kilka ludzkich obwodów, stoi na płaskim szczycie, cofnięty za krąg kanciastych kamieni. Okoliczni chłopi dawniej nazywali to miejsce po prostu Kanią Górą, po bitwie mówią o nim Góra Czarodziejów albo Góra Czternastu i przynoszą tam kwiaty.

Wspomnienie wzgórza nie opuszcza też ocalałych. W „Krwi elfów” Triss, próbując w Kaer Morhen nawiązać telepatyczny kontakt z Ciri, wpada w trans i znów widzi pobojowisko, a na nim ciała Vanielle, Yoëla i Axela.

Yennefer pod Sodden

Na wzgórzu walczyła też Yennefer. W bitwie oślepiło ją zaklęcie nilfgaardzkiej czarodziejki Fringilli Vigo. Yennefer odzyskała wzrok, a po bitwie weszła do Rady Czarodziejów.

W opowiadaniu „Coś więcej” Geralt przyjeżdża na wzgórze i odczytuje imiona z obelisku. Przez chwilę jest przerażony, że czternaste imię należy do Yennefer. Okazuje się, że to imię innego maga, Yoëla Grethena, którego wiedźmin nie znał.

Skutki

Zwycięstwo pod Sodden zakończyło pierwszą wojnę i dało Północy kilka lat spokoju. Czarodzieje, którzy je wywalczyli, zyskali ogromny prestiż, a wielu z nich, w tym Filippa Eilhart i Vilgefortz, zajęło potem ważne miejsca w Radzie i Kapitule. Ten sam Vilgefortz, bohater Sodden, kilka lat później zdradzi Północ podczas przewrotu na Thanedd.

Emhyr wyciągnął z klęski wnioski: wymienił dowódców, a druga wojna, rozpoczęta w 1267 roku, była już przygotowana znacznie staranniej. Rozstrzygnęła się dopiero pod Brenną, o czym więcej w haśle o bitwie pod Brenną.

W serialu

Serial Netflixa robi z bitwy finał pierwszego sezonu (2019), w odcinku zatytułowanym tak jak opowiadanie, „Coś więcej”. Wersja serialowa mocno odbiega od książki: czarodzieje bronią warowni na wzgórzu, dowodzi nimi Tissaia de Vries, po stronie Nilfgaardu walczą Cahir i Fringilla, a losy starcia rozstrzyga Yennefer, która uwalnia niszczycielską moc ognia. W sadze nic takiego się nie dzieje - Yennefer była tylko jedną z czarodziejek na wzgórzu, a Geralta w ogóle tam nie było. Drugi sezon podejmuje wątek zaginięcia Yennefer, którą po bitwie uznano za poległą.

Najczęstsze pytania

Kto wygrał bitwę pod Sodden? Pierwszą bitwę wygrał Nilfgaard, drugą, na Wzgórzu Sodden, Królestwa Północy wsparte przez czarodziejów.

Kim byli Czternastu ze Wzgórza? Czarodziejami Północy, którzy według oficjalnych źródeł polegli na Wzgórzu Sodden. Naprawdę zginęło trzynaścioro, bo Triss Merigold przeżyła.

Czy Yennefer zginęła pod Sodden? Nie. Została oślepiona przez Fringillę Vigo, ale odzyskała wzrok.

Czy Geralt walczył pod Sodden? Nie. W książkach wiedźmin przybywa na wzgórze dopiero po bitwie, w opowiadaniu „Coś więcej”. W serialu także nie walczy - ranny, widzi bitwę tylko w gorączkowych wizjach.

W której książce opisano bitwę pod Sodden? Przebieg i skutki poznajemy głównie z opowiadania „Coś więcej” i ze wspomnień bohaterów sagi, zwłaszcza Triss w „Krwi elfów”.