Przejdź do treści

Hjalmar an Craite

także: Hjalmar, Hjalmar Krzywogęby, Krzywogęby

Dostępne też w języku: English · Čeština · Deutsch

Hjalmar an Craite

Kim jest Hjalmar an Craite

Hjalmar, zwany Krzywogębym, to syn jarla Skellige Cracha an Craite, wojownik i towarzysz dziecięcych zabaw Ciri na wyspach. W sadze Andrzeja Sapkowskiego pojawia się w „Wieży Jaskółki”: mówi o nim ojciec, gdy Yennefer szuka na Skellige pomocy w poszukiwaniach Ciri. W grze „Wiedźmin 3: Dziki Gon” (2015) jest jednym z pretendentów do tronu Skellige i może zostać królem wysp. Nazwisko „an Craite” przy jego imieniu to dodatek gry - w książce występuje po prostu jako Hjalmar Krzywogęby.

Przydomek ma prosty rodowód: chłopak rozbił sobie twarz na lodzie, popisując się przed Ciri, i blizna została mu na całe życie. Według Cracha w 1267 roku Hjalmar ma dziewiętnaście lat, co daje rok urodzenia około 1248.

Skok łososia i „zaręczyny” z Ciri

Ciri jako wnuczka królowej Calanthe i krewna Cracha spędzała na Skellige wiele lat i zim. Młodzież z wysp ścigała się wtedy w łyżwiarskich skokach przez rzędy kamieni, zwanych „łososiem”, a Hjalmar uchodził za mistrza. Zimą przed upadkiem Cintry Ciri, świetna łyżwiarka, wyzwała go i oddała długi skok. Hjalmar, nie chcąc wyjść na pośmiewisko, wybrał jeszcze dłuższy rząd - i przegrał z lodem. Złamał nogę, rękę i cztery żebra, a twarz rozbił tak, że odtąd nazywano go Krzywogębym.

Gdy leżał w łóżku, Ciri odwiedzała go, czytała mu i opowiadała historie, a oboje rumienili się, ilekroć ktoś wchodził do komnaty. Na wiosnę Hjalmar oznajmił ojcu, że się zaręczyli. On miał piętnaście lat, ona niecałe dwanaście. Wieść dotarła do Calanthe, a ta potraktowała sprawę poważnie: miała wobec wnuczki własne plany małżeńskie, więc zabrała ją do Cintry mimo jej protestów. Hjalmar przez dwa dni nie chciał nikogo widzieć, a po wyzdrowieniu zamierzał ukraść łódź i płynąć za nią sam. Ojciec wybił mu ten pomysł z głowy rzemieniem.

Wojny z Nilfgaardem

Kilka miesięcy później Nilfgaard uderzył na Cintrę przez Schody Marnadalskie. Hjalmar walczył z Czarnymi pod Marnadalem, pod Cintrą, a potem w bitwie pod Sodden. Gdy drakkary Skellige ruszyły łupić nilfgaardzkie wybrzeża, płynął z nimi, mszcząc „narzeczoną”, którą uważano wtedy za zmarłą.

W „Wieży Jaskółki” Yennefer przybywa na Skellige i z pomocą Cracha szykuje wyprawę na poszukiwanie Ciri. Gdy Hjalmar o niej słyszy, od razu zgłasza się na ochotnika i zostaje jednym z piętnastu ludzi na drakkarze „Tamara”. Przy Głębi Sedny Yennefer każe przenieść ośmiu żeglarzy na drugi okręt, „Alkyone”, którym chce wpłynąć w niebezpieczne wody. Hjalmar chce iść z nimi, lecz czarodziejka się nie zgadza i zostawia go na „Tamarze”. Najpewniej ocala mu to życie: „Alkyone” wciąga magiczny wir, a załodze „Tamary” udaje się wyłowić tylko dwa ciała. Hjalmar wraca z resztą na Skellige.

W „Wiedźminie 3”

W grze Hjalmar jest wiernym odbiciem ojca: barczysty, o szerokich rysach, rudych włosach, zielonych oczach i poharatanej twarzy, w prostym stroju skelligijskiego wojownika. Gra opisuje go jako świetnego szermierza o niemal szalonej brawurze, za którym chętnie idą młodzi wojownicy ze wszystkich klanów, ale bez ojcowskiej cierpliwości. W polskiej wersji mówi głosem Grzegorza Kwietnia.

Po śmierci króla Brana Hjalmar zgłasza się do wyścigu o koronę i, chcąc dowieść bohaterstwa, płynie z drużyną na wyspę Undvik, by zabić lodowego giganta, który wygnał stamtąd klan Tordarroch. Wyprawa jest pechowa: statek rozbija się na skałach po ataku syren, ludzie giną od syren, harpii i samego olbrzyma. W zadaniu „Władca Undvik” Geralt odnajduje Hjalmara w ruinach i razem pokonują giganta. Hjalmar obiecuje, że skaldowie ułożą pieśń o wiedźminie zabójcy giganta, ale Geralt może oddać mu tę chwałę.

Na uczcie w Kaer Trolde Hjalmar kłóci się z siostrą i siłuje z berserkerami-vildkaarlami. Gdy część gości zamienia się w niedźwiedzie i dochodzi do rzezi, ród an Craite zostaje oskarżony. Hjalmar widział przemianę na własne oczy, ale chce zmyć hańbę czynem, nie śledztwem. Jeśli Geralt go poprze, obaj ruszają do wsi vildkaarli Fornhala, odkrywają kult zakazanego bóstwa Svalbloda i zabijają kapłana z jego wojownikami. Hjalmar wraca do rady jarlów z głową człowieka-niedźwiedzia, ród zostaje oczyszczony, a jarlowie obierają go królem.

Później Hjalmar z ocalałymi z Undviku walczy w obronie Kaer Morhen przed Dzikim Gonem - na prośbę Geralta jako król albo wysłany przez siostrę-królową - i stoi na pogrzebie Vesemira. Bierze udział w ostatniej bitwie z Gonem na Undviku. Jako król poprzysięga, że każdej wiosny będzie najeżdżał wybrzeża Nilfgaardu. Jeśli koronę dostanie Svanrige, Hjalmar ginie razem z Cerys w nieudanym ataku na nilfgaardzką flotę.

Najczęstsze pytania

Dlaczego Hjalmar nazywany jest Krzywogębym? Bo w dzieciństwie rozbił sobie twarz przy skoku na łyżwach, którym chciał przelicytować Ciri. Blizna została mu do końca życia. Tak opowiada Crach w „Wieży Jaskółki”.

Czy Hjalmar był narzeczonym Ciri? Tylko w dziecięcym sensie. On miał piętnaście lat, ona niecałe dwanaście, a „zaręczyny” zakończyła Calanthe, zabierając wnuczkę do Cintry.

W której książce występuje Hjalmar? W „Wieży Jaskółki”, w opowieści Cracha i na wyprawie Yennefer. Sporo z jego biografii to jednak relacja ojca, nie sceny z jego udziałem.

Czy Hjalmar może zostać królem Skellige? Tak, w „Wiedźminie 3”: trzeba go poprzeć w zadaniu „Królewski gambit”, w którym po rzezi w Kaer Trolde Geralt szuka sprawców razem z nim, a nie z Cerys.