Kapituła Czarodziejów

także: Rada Czarodziejów, Bractwo Czarodziejów, Kapituła Daru i Sztuki, Najwyższa Rada Czarodziejów

Czym była Kapituła

Kapituła Czarodziejów, w „Sezonie burz” nazywana też Kapitułą Daru i Sztuki, to najwyższy organ Bractwa Czarodziejów - związku zrzeszającego magów Królestw Północy. Razem z niższą rangą Najwyższą Radą Czarodziejów decydowała o sprawach całej magicznej profesji: ustalała zasady korzystania z Mocy, pilnowała zakazów i sądziła tych, którzy je łamali. W sadze Andrzeja Sapkowskiego Kapituła jest najważniejsza w „Krwi elfów” i „Czasie pogardy”, gdzie kończy się jej historia: w lipcu 1267 roku, podczas krwawego przewrotu na wyspie Thanedd.

Oba gremia liczyły po pięć osób. Kapituła stała wyżej i miała ostatnie słowo, Rada była od niej niższa, ale jej członkowie również należeli do elity. Na co dzień czarodzieje służyli królom jako doradcy, ale ponad lojalnością wobec tronów obowiązywała ich lojalność wobec Bractwa.

Początki

Według historii przywoływanej w „Czasie pogardy” pierwszą Kapitułę powołała grupa najwybitniejszych magów dawnych wieków: Herbert Stammelford, Aurora Henson, Ivo Richert, Agnes z Glanville, Geoffrey Monck i Radmir z Tor Carnedd. Wprowadzili oni prawa obowiązujące wszystkich czarodziejów. Nie wszyscy chcieli się im podporządkować - wybuchła wojna między magami, w której zginął między innymi Raffard Biały. Pierwszą siedzibą Bractwa był Mirthe, spalony później podczas rebelii Falki.

Bractwo pilnowało, by zakazane dziedziny, takie jak goecja (przywoływanie demonów) i nekromancja, pozostawały na marginesie. Kto łamał zakazy, stawał się renegatem wykluczonym ze wspólnoty. W „Sezonie burz” widać jednak, że prawo było egzekwowane wybiórczo: w ośrodku badawczym Rissberg magowie z elity prowadzili eksperymenty, za które zwykłego czarodzieja spotkałaby kara.

Skład w 1267 roku

W czasie wydarzeń sagi w Kapitule zasiadali:

• Gerhart z Aelle, zwany Hen Gedymdeith - najstarszy z żyjących magów, liczący kilkaset lat,
• Tissaia de Vries - rektorka Aretuzy,
• Francesca Findabair, zwana Enid an Gleanna, czyli Stokrotka z Dolin - elfia czarodziejka,
• Vilgefortz z Roggeveen - bohater bitwy pod Sodden i faktyczny przywódca Kapituły,
• Artaud Terranova.

W Radzie zasiadali wtedy Filippa Eilhart z Tretogoru, Yennefer z Vengerbergu, Carduin z Lan Exeter, Fercart z Cidaris i Radcliffe z Oxenfurtu.

Bractwo przed wojną

Szczytowym momentem Bractwa była bitwa pod Sodden w 1263 roku. Czarodzieje dowodzeni przez Vilgefortza powstrzymali tam nilfgaardzką armię, a wielu z nich zginęło na wzgórzu. Po wojnie Vilgefortz zyskał ogromny autorytet i wszedł do Kapituły.

Kilka lat później stosunki między magami a królami się psują. W „Krwi elfów” władcy Północy naradzają się w Hagge bez udziału swoich czarodziejów i zaczynają wymieniać listy przez gońców zamiast przez magiczne połączenia. Członkowie Kapituły rozumieją, że tracą zaufanie tronów, i postanawiają zwołać zjazd wszystkich czarodziejów na Thanedd.

Przewrót na Thanedd

Zjazd zaczyna się balem w Aretuzie, a następnego dnia obie izby mają obradować w pałacu Garstang, którego mury blokują magię. Bractwo jest już jednak podzielone. Vilgefortz, Francesca, Terranova i Fercart potajemnie współpracują z Nilfgaardem i planują, z pomocą ukrytego na wyspie oddziału Scoia’tael, rozprawić się z przeciwnikami. Druga strona, skupiona wokół Filippy Eilhart i Radcliffe’a, wie o zdradzie i w nocy uderza pierwsza: aresztuje zdrajców, zakuwa ich w kajdany z dwimerytu i zaczyna nad nimi sąd.

Tissaia de Vries sprzeciwia się temu. Wytyka zwolennikom królów, że oni także sprzeniewierzyli się neutralności Bractwa, i zdejmuje blokadę, która chroniła pałac. Uwolnieni zdrajcy i elfy wdzierają się do Garstangu, a na wyspie wybucha rzeź, w którą wmieszani są także żołnierze Redanii. Geralt zabija Terranovę, a z Vilgefortzem przegrywa pojedynek. Fercart i Radcliffe giną, Vilgefortz i Francesca uciekają. Gerhart z Aelle nie przeżywa tej nocy - serce odmawia mu posłuszeństwa.

Koniec Kapituły

Po Thanedd Bractwo w dawnym kształcie przestaje istnieć. Tissaia, przekonana, że jej decyzja doprowadziła do tragedii, odbiera sobie życie. Francesca zostaje z łaski cesarza Emhyra królową elfów w Dol Blathanna. Czarodzieje, którzy ocaleli, rozpraszają się, szukając schronienia na północy. Miejsce Kapituły i Rady zajmuje tajna Loża Czarodziejek, założona z inicjatywy Filippy Eilhart. W przeciwieństwie do Bractwa przyjmuje wyłącznie kobiety - także z Nilfgaardu.

W grach

W „Wiedźminie 2: Zabójcach królów” czarodziejki zabiegają o to, by na szczycie w Loc Muinne odtworzyć Kapitułę i Radę. Szczyt kończy się jednak katastrofą, a w dalszej kolejności prześladowaniami magów. W „Wiedźminie 3: Dzikim Gonie” dawnego Bractwa już nie ma, a czarodzieje na Północy są ścigani przez łowców czarownic króla Radowida. Te wątki są dopowiedzeniem gier, nie treścią książek.

W serialu

Bractwo Czarodziejów, jego siedziba w Aretuzie i zjazd na Thanedd są jednym z ważniejszych wątków serialu Netflixa. Przewrót na wyspie pokazuje trzeci sezon, mocno zmieniając przebieg wydarzeń w stosunku do „Czasu pogardy”.

Najczęstsze pytania

Czym różniła się Kapituła od Rady Czarodziejów? Kapituła była najwyższym organem Bractwa i miała w nim decydujący głos. Rada, również pięcioosobowa, stała niżej w hierarchii.

Kto rządził Kapitułą przed przewrotem na Thanedd? Formalnie pięcioro magów, ale faktycznym przywódcą był Vilgefortz z Roggeveen, który w tajemnicy działał na rzecz Nilfgaardu.

Co stało się z Kapitułą po Thanedd? Rozpadła się. Część jej członków zginęła albo uciekła, a funkcję kierowniczego gremium czarodziejów przejęła Loża Czarodziejek.

Czy Yennefer była członkinią Kapituły? Nie, zasiadała w niższej rangą Radzie Czarodziejów.