Mglak

Czym jest mglak

Mglak to potwór, który poluje we mgle: mami podróżnych bladym światłem, rozdziela ich, gubi im ścieżki, a potem prowadzi ku urwiskom i bagnom albo atakuje z ukrycia. W książkach Andrzeja Sapkowskiego pojawia się wyłącznie z nazwy - w zbiorze „Ostatnie życzenie” i w „Czasie pogardy”. Jego wygląd, zwyczaje i sposób walki opisuje dopiero gra „Wiedźmin 3: Dziki Gon”, która zalicza mglaki do trupojadów.

Mglak w książkach

W „Ostatnim życzeniu” mglak trafia do wyliczanki stworzeń, które żyją tylko po to, by zabijać - obok mantikory, wiwerny, żyrytwy, strzygi czy kikimory. To zdanie mówi o nim tyle, że jest drapieżnikiem, na którego wiedźmin może dostać zlecenie.

W „Czasie pogardy” pada druga, bardziej konkretna wzmianka. Geralt przelicza pieniądze z ostatnich zleceń: sto pięćdziesiąt koron za mantikorę, pięćdziesiąt za wilkołaka i tyle samo za mglaka, którego zabił na zlecenie wójta wsi pod Carreras. Z tej stawki wynika, że mglak był dla wiedźmina zwykłym, średnio płatnym kontraktem - trzy razy tańszym od mantikory.

Na tym kończy się kanon. Sapkowski nie opisuje, jak mglak wygląda ani jak się z nim walczy, i nie warto dopowiadać mu tych szczegółów. Wszystko, co niżej, pochodzi z gier.

Wygląd i zwyczaje w grach

Bestiariusz „Wiedźmina 3” przedstawia mglaka jako chudego humanoida o potężnych ramionach i pazurach ostrzejszych od zerrikańskich kindżałów. Mimo to nie siła jest jego główną bronią, lecz mamienie. Mglaki żyją stadnie tam, gdzie łatwo o gęstą mgłę: na bagnach, w górskich przełęczach, nad rzekami i jeziorami. Gdy mgły brakuje, same ją wywołują - szybko gęstniejące powietrze przy bezwietrznej pogodzie to znak, że mglak jest blisko i szykuje się do ataku.

We mgle potwór rozdziela podróżnych, ukrywa ścieżki i tłumi dźwięki. Jego ciało wydziela blade światło, którym jak upiorny świetlik prowadzi zagubionych do swojego legowiska. Często w ogóle nie musi atakować: zapędza ofiarę w grzęzawisko i czeka, aż utonie. Dziennik przytacza radę przewodnika po bagnach, by zaskoczony nocą na mokradłach nie ruszał się do świtu i nigdy nie szedł za światłem we mgle. Starsze i silniejsze osobniki podobno tworzą złudzenia dorównujące iluzjom ludzkich magów.

Mglaki w „Wiedźminie 3”

• Dziki Gon: mglaki spotyka się w Velen, pod Novigradem, na Skellige i w okolicach Kaer Morhen. Najsilniejszy z nich, prastary mglak zwany Ignis Fatuus, żyje w jaskini na Krzywuchowych Moczarach i jest celem zlecenia „Potwór z bagien”. Ukryte ślady prowadzące do jego kryjówki odsłania Oko Nehaleni. Bestiariusz podaje, że takie mglaki dożywają ponad dwustu lat i z wiekiem stają się coraz groźniejsze.
• Wyspa Mgieł: na wyspie, na której Geralt odnajduje Ciri, żyją mglaki o brunatnej barwie, bardziej upiorne niż cielesne.
• Serca z kamienia i Krew i wino: mglaki wracają w obu dodatkach, w tym w Toussaint.

Nazwa Ignis Fatuus to łacińskie określenie błędnego ognika. To dobry trop, skąd twórcy wzięli pomysł na mglaka: w ludowych wierzeniach błędne ogniki wodziły wędrowców po bagnach, aż ci tonęli.

Jak walczyć z mglakiem

Ukryty we mgle mglak staje się niematerialny i wtedy nie da się go zranić. Trzeba wypatrywać najdrobniejszego drgnienia powietrza albo poruszenia trawy, które zdradza jego położenie. Znak Aard zmusza go do przybrania namacalnej postaci, podobnie działa Yrden. Bomba Księżycowy Pył nie pozwala mu zniknąć, a olej przeciw trupojadom zwiększa obrażenia. Znak Quen chroni przed nagłym ciosem z mgły. Iluzje mglaka zadają prawdziwe rany, ale rozpraszają się po trafieniu.

Najczęstsze pytania

Czy mglak występuje w książkach Sapkowskiego? Tak, ale tylko z nazwy: w wyliczance potworów w „Ostatnim życzeniu” i w „Czasie pogardy”, gdzie Geralt dostaje za mglaka pięćdziesiąt koron.

Jaki olej na mglaka w Wiedźminie 3? Olej przeciw trupojadom. Do tego bomba Księżycowy Pył, znak Aard lub Yrden i Quen dla ochrony.

Czym jest Ignis Fatuus w Wiedźminie 3? Prastarym mglakiem z jaskini na Krzywuchowych Moczarach, celem zlecenia „Potwór z bagien”.

Dlaczego mglaka nie widać? Bo we mgle staje się niematerialny. Aard albo Księżycowy Pył zmuszają go do pokazania się.