Oko Nehaleni

Czym jest Oko Nehaleni

Oko Nehaleni to magiczny artefakt z gry „Wiedźmin 3: Dziki Gon” (2015), który rozprasza iluzje: fałszywe ściany, zasłony i pozorne gruzowiska, za którymi ktoś ukrył przejście albo schowek. W książkach Andrzeja Sapkowskiego ten przedmiot nie występuje. Z sagi pochodzi tylko imię Nehaleni, o czym niżej.

Artefakt ma jedno zastosowanie i nie służy do walki. Nie osłabia czarów bojowych, nie chroni przed klątwami i nie wykrywa magii w ogóle. Pozwala jedynie zobaczyć, co naprawdę kryje się za złudzeniem, a następnie to złudzenie usunąć.

Jak Geralt zdobywa Oko

Geralt dostaje Oko w głównym zadaniu „Po omacku”. Czarodziejka Keira Metz, która ukrywa się w Velen przed łowcami magów, prowadzi go do podziemnych ruin, gdzie swoją kryjówkę miał tajemniczy elfi mag. Później okazuje się, że był nim Avallac’h. Mag znał Ciri i zostawił dla niej wskazówki, a w ślad za nim podąża już Dziki Gon. Po walce z jednym z jego wojowników Geralt i Keira docierają do laboratorium elfa. Wiedźmiński medalion drga przy ścianie zamykającej jedno z przejść, a Keira rozpoznaje w niej iluzję i daje Geraltowi Oko Nehaleni, żeby mógł ją rozproszyć.

Do czego się przydaje

Od tej chwili artefakt trafia do przedmiotów fabularnych i otwiera drogę w wielu miejscach, które bez niego pozostałyby zamknięte:

• w zadaniu „Opium dla ludu” pozorny gruz skrywa schody do kryjówki sylvana, który podszywa się pod bóstwo i żyje z ofiar składanych przez głodnych wieśniaków;
• iluzje strzegą części wiedźmińskich skrytek w zadaniach „Poszukiwania” ze sprzętem szkoły Kota i szkoły Gryfa oraz w zadaniu „Wiedźmińska kuźnia”;
• w zleceniu „Potwór z bagien” odsłania ślady zamaskowane iluzją, które prowadzą do legowiska mglaków;
• w zadaniu „Nabiał i ciemne siły” odsłania dodatkowy schowek w laboratorium maga Aeramasa;
• w „Zaniepokojonej Yustiannie” iluzja zasłania część pirackiej groty na Ard Skellig;
• w dodatku „Krew i Wino” odsłania w zadaniu „Pogłos” grób rycerza z mieczem Casus Foederis w krypcie na cmentarzu w Toussaint, a w poszukiwaniach arcymistrzowskiego rynsztunku Gryfa wejście do ukrytej pracowni czarodzieja Moreau.

Poza zadaniami iluzje kryją też schowki w świecie gry, na przykład komnatę w kanałach pod novigradzkimi Okrawkami, strzeżoną przez babę wodną i topielców.

Mechanika jest prosta: Geralt podchodzi do podejrzanej ściany, zmysły wiedźmina lub medalion zdradzają, że coś jest nie tak, a użycie Oka sprawia, że złudzenie rozwiewa się i odsłania przejście. Artefakt działa tylko z bliska, więc trzeba stanąć tuż przy zasłonie.

Oko ma też swoje granice. Na iluzję Keiry Metz nie działa: jeśli czarodziejka przybędzie do Kaer Morhen, siedzi w warowni przed lustrem i czesze włosy, zamknięta w bańce własnej iluzji. Złudzenie zaczyna się pod działaniem Oka rozpadać, ale wytrzymuje, a Keira beszta Geralta za tę próbę. W dodatku „Krew i Wino” Geralt zauważa, że Oko nie poradziłoby sobie z Krainą Tysiąca Baśni, bo cała ta kraina jest zbudowana z iluzji. Poza grami Oko pojawia się w komiksie „Córka płomienia”: pęka tam, gdy wiedźmin próbuje nim przejrzeć iluzję rzuconą przez ofirską czarodziejkę Radeyah.

Nehaleni w książkach

Samo imię Nehaleni pochodzi od Sapkowskiego. W opowiadaniu „Mniejsze zło” czarodziej Stregobor opowiada Geraltowi o królowej Aridei, macosze Renfri, która posiadała Zwierciadło Nehaleni - rzadki artefakt, z którego korzystają prorocy i wyrocznie, bo przepowiada przyszłość trafnie, choć zawile. Geralt kpi wtedy, że wie, o co królowa pytała lustro, i dodaje żart o zwierciadłach Nehaleni, które bywają albo uprzejme, albo stłuczone - aluzja do macochy z baśni o Królewnie Śnieżce, której „Mniejsze zło” jest przewrotną wersją.

Rozbite zwierciadło Nehaleni wraca w pierwszym „Wiedźminie” (2007), w rozdziale IV, w zadaniu „W pełnym słońcu”. Należało do Aliny z wioski Odmęty, która po śmierci stała się południcą. Geralt zbiera na polach pięć odłamków, strzeżonych przez południce, oddaje je do sklejenia kowalowi albo elfiemu rzemieślnikowi i pokazuje lustro zjawie. Alina przestaje wtedy atakować i przypomina sobie, kim była, ale samo lustro jeszcze jej nie uwalnia.

Skąd pochodzi imię

W rzeczywistości imię przywodzi na myśl Nehalennię, boginię czczoną w II i III wieku na wybrzeżu dzisiejszej Zelandii w Holandii, u ujścia Skaldy do Morza Północnego. Modlili się do niej kupcy i żeglarze kursujący między Nadrenią a Brytanią. Jej ołtarze odsłonił sztorm w Domburgu w 1645 roku, a od 1970 roku kolejne wydobywano w okolicy Colijnsplaat. Na płaskorzeźbach bogini ma zwykle u stóp dużego psa, a w rękach kosz jabłek. Część badaczy wywodzi jej imię z języków germańskich, część z celtyckich. Oko łączy ze Zwierciadłem tylko nazwa, choć oba przedmioty służą widzeniu tego, co ukryte.

Najczęstsze pytania

Skąd wziąć Oko Nehaleni w Wiedźminie 3? Geralt dostaje je od Keiry Metz pod koniec zadania „Po omacku”, w laboratorium elfiego maga w Velen. Nie da się go kupić ani przegapić.

Do czego służy Oko Nehaleni? Rozprasza magiczne iluzje, zwykle fałszywe ściany ukrywające przejścia, schowki i skrytki z wiedźmińskim rynsztunkiem.

Czy Oko Nehaleni jest w książkach? Nie. To przedmiot z gry. W sadze pojawia się tylko Zwierciadło Nehaleni z opowiadania „Mniejsze zło”.