Ekimmara
także: ekimma, ekimmy
Czym jest ekimmara
Ekimmara, w polskich książkach i w polskiej wersji „Wiedźmina 3” nazywana ekimmą, to bezrozumny wampir ze świata Wiedźmina, który nie pije krwi delikatnie, lecz rozrywa ofiarę pazurami. U Andrzeja Sapkowskiego pada tylko jej nazwa, w „Chrzcie ognia”. Wygląd, zwyczaje i sposób walki opisała dopiero gra „Wiedźmin 3: Dziki Gon” (2015), gdzie ekimma jest wampirem niższym - wyraźnie groźniejszym od fledera, ale tak samo pozbawionym rozumu. Forma „ekimmara” pochodzi z angielskiej wersji gry.
Nazwa ma realny rodowód: w wierzeniach starożytnej Mezopotamii ekimmu (edimmu) to duch zmarłego, którego nie pochowano jak należy - niemal bezcielesny, wysysający życie ze śpiących. Świat Wiedźmina wziął samo słowo, a nie mitologię.
W książkach
Ekimma pojawia się raz, w „Chrzcie ognia”, w rozmowie o wampirach z udziałem cyrulika Emiela Regisa - zanim drużyna Geralta dowie się, że rozmawia z wampirem wyższym. Regis tłumaczy, że wampiry wyższe nigdy nie kaleczą ofiar, podobnie jak alp, katakan, mula, bruxa czy nosferat. Rozszarpywanie ciał to domena fledera i ekimmy. Dodaje przy tym, że żadnego z tych dwóch gatunków nie spotyka się w klimacie Północy.
To cała wiedza kanoniczna: ekimma jest drapieżnikiem brutalnym, zwierzęcym w sposobie zabijania i obcym dla Królestw Północy. Etykietę „wampira niższego” nadały jej dopiero gry.
W grze „Wiedźmin 3”
W „Dzikim Gonie” oraz w dodatkach „Serca z Kamienia” i „Krew i Wino” ekimmy żyją w jaskiniach, ruinach Velen, Novigradu i Skellige, zwykle stadnie, choć zdarzają się samotnicy. Bestiariusz gry rozprawia się z legendami: ekimma nie jest nieumarłym człowiekiem, tylko istotą, która przyszła na świat po Koniunkcji Sfer, a czosnek, woda święcona i symbole religijne nic jej nie robią. Nie wygląda też jak blady arystokrata z pieśni, lecz jak przerośnięty, bezskrzydły nietoperz. Swoje ofiary tnie długimi szponami, a krew zlizuje z ziemi.
Ekimma wyróżnia się okrucieństwem i szybkością - potrafi zadać serię ciosów, po której nawet dobra mahakamska zbroja idzie w strzępy. Do tego szybko regeneruje rany i umie stawać się niewidzialna. Bestiariusz radzi więc nie brać jej na przetrzymanie ani nie czekać, aż się wykrwawi, tylko zabić jak najszybciej srebrnym mieczem, a ciało spalić. Najsłabsza jest w samo południe.
Najważniejsze sposoby na ekimmę w grze:
- olej przeciw wampirom na srebrnym mieczu,
- eliksir Czarna Krew - ekimma, która zrani i napije się krwi wiedźmina, sama odnosi obrażenia,
- bomba Czarcia Purchawa w połączeniu ze znakiem Igni,
- bomba Księżycowy Pył, która nie pozwala jej zniknąć,
- znak Quen, bo szponów ekimmy nie da się sparować, a uniki przy jej szybkości bywają zawodne.
Znane ekimmy z gry
Najsłynniejsza jest Sarasti - wiekowa, wyjątkowo potężna ekimma z zadania „Zlecenie: Tajemnica wsi Stegny” w Velen. Obudzili ją wieśniacy, którzy na własną rękę szukali skarbów w elfich ruinach; bestia zabiła część mieszkańców i przejeżdżający nilfgaardzki patrol. Imię najpewniej nawiązuje do wampira Jukki Sarastiego z powieści „Ślepowidzenie” Petera Wattsa.
Druga ważna ekimma pojawia się w zadaniu „Po nitce do kłębka” w Novigradzie. Geralt tropi potwora w pobliżu doków i w jego legowisku natrafia na Lamberta, który poluje na tę samą bestię - choć, jak się okazuje, ma w tym własny cel: szuka morderców przyjaciela, wiedźmina ze Szkoły Kota.
Najczęstsze pytania
Ekimma czy ekimmara - jak poprawnie? Obie formy dotyczą tego samego wampira. Polskie książki i polska wersja „Wiedźmina 3” używają nazwy „ekimma”, „ekimmara” to forma z angielskiego wydania gry.
Czy ekimma występuje w książkach Sapkowskiego? Tylko jako nazwa. W „Chrzcie ognia” Regis wymienia ją obok fledera jako wampira rozszarpującego ofiary i zaznacza, że na Północy się jej nie spotyka.
Jak pokonać ekimmę w Wiedźminie 3? Srebrnym mieczem z olejem przeciw wampirom, najlepiej pod działaniem Czarnej Krwi. Pomagają Quen, Igni z Czarcią Purchawą i Księżycowy Pył na niewidzialność.
Czym ekimma różni się od katakana? W grach katakan jest większy, silniejszy i ma zaczątki samoświadomości, a ekimma to czysty drapieżnik bez rozumu.