Driady

także: dziwożony

Kim są driady

Driady, przez ludzi nazywane też dziwożonami, to leśny lud złożony wyłącznie z kobiet. W sadze Andrzeja Sapkowskiego mieszkają przede wszystkim w Brokilonie, pradawnym lesie między Verden a Brugge, i bronią go łukami przed każdym, kto wejdzie tam bez pozwolenia. Rządzi nimi Eithné, zwana Srebrnooką, pani Brokilonu. Driady występują w opowiadaniu „Miecz przeznaczenia”, a potem w „Czasie pogardy” i „Chrzcie ognia”, gdy Brokilon staje się schronieniem Geralta.

Z wyglądu przypominają młode, szczupłe dziewczyny. Na co dzień noszą maskujące ubrania i malują się tak, żeby w gęstwinie nie dało się ich zobaczyć. Mówią własną, śpiewną odmianą Starszej Mowy. To one nazywają Geralta Gwynbleidd, Białym Wilkiem.

Ród bez mężczyzn

Driady nie rodzą synów, więc swój lud podtrzymują na dwa sposoby. Pierwszy to dzieci z mężczyznami innych ras, zwykle ludźmi, których zatrzymują w lesie wyłącznie w tym celu. Do tej sprawy podchodzą bardzo praktycznie: nie chodzi im o romans, tylko o córkę. Geralt tłumaczy to w „Mieczu przeznaczenia” baronowi Freixenetowi, którego Eithné postanawia po wyleczeniu ran zatrzymać na jakiś czas w Brokilonie.

Drugi sposób to Woda Brokilonu. Driady porywają lub przyjmują ludzkie dziewczynki i dają im ją do wypicia. Dziecko zapomina o dawnym życiu i staje się driadą. Jeśli przemiana nastąpi odpowiednio wcześnie, nie da się jej odróżnić od driady urodzonej w lesie. U starszych dziewczynek zostaje ślad: ich pot nie pachnie roztartymi liśćmi wierzby, jak u prawdziwych driad. Tak w lesie znalazła się Braenn, która jako dziecko nazywała się Mona.

Strażniczki Brokilonu

Driady są znakomitymi łuczniczkami i w swoim lesie niemal niepokonane. Dawniej ostrzegały intruza strzałą wbitą przy jego stopach, czasem nawet kilka razy. Po latach najazdów z sąsiednich królestw, wycinki lasu i polowań na ich skalpy, które opłacał król Verden, strzelają zwykle od razu. Eithné nie układa się z ludźmi. Kiedy Geralt przybywa do niej jako poseł króla Venzlava z Brugge, odrzuca jego żądania.

W Brokilonie nie wolno rozpalać ognia ani krzywdzić drzew. Driady potrafią kształtować rośliny tak, żeby wyrastały z nich domy. Są też świetnymi uzdrowicielkami: ich zioła i magia zrastają nawet połamane kości.

Driady w sadze

W opowiadaniu „Miecz przeznaczenia” mała Ciri ucieka przed zaaranżowanym małżeństwem i gubi się w Brokilonie. Trafia na Geralta, który wiezie poselstwo do Eithné. Królowa chce zatrzymać dziewczynkę i podaje jej Wodę Brokilonu, ale napój na Ciri nie działa. Dziewczynka zachowuje pamięć, a gdy Eithné każe jej wybrać między lasem a przeznaczeniem, wybiera to drugie i odchodzi z wiedźminem.

W „Czasie pogardy” i „Chrzcie ognia” Triss Merigold przenosi do Brokilonu ciężko rannego Geralta, któremu Vilgefortz połamał kości na Thanedd. Eithné przyjmuje go jak przyjaciela, a driady leczą go przez długie tygodnie. W tym czasie las daje też schronienie rozbitym komandom Scoia’tael, które przeprowadza tu łuczniczka Milva. Driady płacą za to wysoką cenę: w walkach nad Wstążką ginie Morénn, córka Eithné.

W grach i serialach

W pierwszym „Wiedźminie” Geralt spotyka w gaju druidów driadę Morénn. W „Wiedźminie 3” driady i Eithné pojawiają się na kartach „Gwinta” w talii Scoia’tael, ale Brokilon nie jest miejscem akcji.

W polskim filmie i serialu „Wiedźmin” Eithné zagrała Dorota Kamińska. W serialu Netflixa Ciri trafia do Brokilonu już w pierwszym sezonie, a Eithné gra tam Josette Simon.

Najczęstsze pytania

Skąd biorą się driady? Rodzą się z matek driad i ojców innych ras, najczęściej ludzi. Driadą może też zostać ludzka dziewczynka, która wypije Wodę Brokilonu.

Czy są driady mężczyźni? Nie. Driady rodzą wyłącznie córki, a mężczyzn potrzebują tylko do posiadania potomstwa.

Kto rządzi driadami? Eithné Srebrnooka, pani Brokilonu. Jej córką była Morénn.

Dlaczego Woda Brokilonu nie zadziałała na Ciri? Saga nie podaje wprost przyczyny. Łączy to jednak z przeznaczeniem Ciri, a Eithné pozwala jej odejść z Geraltem.